LEES: Liefde voor het manegepaard.




Ik durf te wedden dat minimaal 80% van de lezers op een manege zijn begonnen met paardrijden. Het braafste paardje van de stal liet je rustig meehobbelen door de rijbaan aan een longeerlijn. De leuke instructrice maakte altijd grapjes en stelde je gerust wanneer het eventjes spannend leek te worden. Eigenlijk is het iets moois, ik vind het super tof om te zien wanneer een kind beseft dat het zijn of haar nieuwe passie gevonden heeft. En het paard? Het paard is braaf, zet geen stap verkeerd, en lijkt alles wel prima te vinden.


‘’Vond je het leuk? Dan zullen we maar eens een 10 ritten kaart aanschaffen’’

‘’Stippel’’ heet ‘ie, zegt het meisje van een jaar of 7. Ze heeft een half uur lang met een grote glimlach op de grote D-pony gereden. ‘’Vond je het leuk? Dan zullen we maar eens een 10 ritten kaart aanschaffen’’, zegt haar moeder. Het meisje kon haar geluk niet op, ze had namelijk al zo lang gezeurd om op paardrijles te mogen en eindelijk werd deze droom werkelijkheid. Al snel mocht ze in het volgende klasje mee, waarbij iedereen als een treintje achter elkaar aan door de rijbaan reed. Ze was super fanatiek, ieder paard kreeg iets lekkers, en voor het opzadelen een uitgebreide poetsbeurt. Wanneer er klusjes gedaan moesten worden, stond ze altijd vooraan in de rij.


Het meisje ging met sprongen vooruit, en mocht alweer vlot door naar de volgende groep. In die groep reden ze los van elkaar door de rijbaan heen en alleen galopperen, we zijn inmiddels 1.5 jaar verder. Na de les werden de paarden naar de wei gebracht. Alle manege paarden gingen in een grote groep richting de weide, en het paard waar je die dag op gereden had mocht je natuurlijk zelf meenemen. We knoopte de halstertouwen aan de wei halsters, en klommen op de ruggen van de pony’s. Het was een lange landweg en daar gingen we in volle draf (met soms een stiekem galopje) overheen. Dit was geweldig, dit was vrijheid, dit was 20 jaar geleden.




Uiteindelijk heb ik het geluk gehad dat ik na deze periode een eigen pony heb gekregen. Ook een echte goedzak. Wanneer ik tussen de middag thuis kwam van school, liep ik naar de wei en klom ik zonder zadel, hoofstel, teugels of halster op mijn maatje. Ik was niet bang, ik deed dat gewoon. Natuurlijk ben ik wel eens van de manegepaarden af gevallen en van mijn eigen trouwens pony ook, maar dat schrok mij niet af. Ik ben tot de dag van vandaag dankbaar voor het brave manegepaard Stippel, die mij zo lief heeft mee laten hobbelen. Nu, op een latere leeftijd, besef ik mij waarom de manegepaarden zo zijn zoals ze zijn. Als kind denk je daar niet bij na, en ga je er vanuit dat het allemaal goed is. Als ik nu rond kijk op de manege, dan zitten er ook veel meiden bij die het paard uit de stal halen, rijden, en weer terug zetten. That’s it. Waarom? Kijken jullie nooit om je heen? Zien jullie niet dat paardenliefde meer is dan alleen rijden?


Geef ze eens wat extra liefde en aandacht.

Dit is aan alle manegeruiters die zich aangesproken voelen: De meeste manegepaarden hebben al -op z’n zachtst uitgedrukt- geen glamoureus leven. Geef ze eens wat extra liefde en aandacht, ga lekker met ze wandelen, geef ze extra plukje hooi of een uitgebreide poetsbeurt (vergeet niet om de hoeven uit te krabben)! Misschien zou het ook wel eens fijn zijn voor het beestje, als het in een schone stal word terug gezet. Kijk goed, en signaleer kreupelheid of andere problemen. Een (manege) paard is geen gebruiksvoorwerp.


#paardenmeisje #manegepaard #paardenblog #paardengedrag #paardenliefde #paardenleven

45 keer bekeken

Contact

Weert - Limburg (NL),

info@epiquecheval.com  |  Tel: (+31) 06 83 48 50 74

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram